วันที่ 20 กิเลสยังหนาอยู่มาก

ตื่นเกือบทั้งคืน เพราะดันนอนเร็วไปหน่อย จริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจนอนหรอก อ่านหนังสือธรรมะเสร็จ ว่าจะทำสมาธิ แล้วก็หลับไปเลย ตื่นมาก็ต้องนอนต่อเพราะมันดึกอยู่มาก จนกระทั่งตีห้าครึ่งก็เลยลุกขึ้นมา นั่งสมาธิ วันนี้ตามรู้ลมหายใจได้ค่อนข้างดีตั่งแต่ตื่น จนกระทั่งเดินทางมาถึงโต๊ะทำงาน อาจจะมีสลับกับการรู้กายส่วนอื่นบ้างเล็กน้อย แต่ก็จะกลับมารู้ลมหายใจเหมือนเดิม

ตั้งใจอยากจะให้พี่คนนึงที่อยู่แผนกเดียวกันฟังเพลงประวัติหลวงปู่มั่น ก็เลยเดินไปถามว่าเขาเคยอ่าน ประวัติหลวงปู่มั่นหรือเปล่า เขาตอบว่าอ่านจนนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ไม่รู้ว่าเขาตอบด้วยความมานะหรือไม่อย่างไร รู้แต่ว่าตัวเองรู้สึกเป็นลบขึ้นมา ก็เลยถามต่อว่าเคยฟังเพลงประวัติหลวงปู่มั่นที่เพลินพรมแดนร้องหรือเปล่า เขาตอบว่าไม่เคยฟังแล้วก็ไม่คิดจะฟังด้วย ความรู้สึกของเราเกิดเป็นลบกว่าเดิมอีก เอหรือว่าเราเจ้ากี้เจ้าการยัดเยียดบางอย่างให้เขามากเกินไป ก็เลยบอกเขาไปว่าไม่ได้เอาให้พี่เขาฟัง ให้เอาไปให้คนแก่ เด็ก หรือคนที่ไม่ชอบอ่านหนังสือฟัง จะเป็นการดี เขาก็เลยสนใจก็คิดว่าเขาคงจะเอาไปให้แม่หรือลูกฟัง แต่ความรู้สึกที่เป็นลบนิด ๆ ที่ติดอยู่ในใจมันเกิดขึ้น แล้ว ตอนที่มันเกิดขึ้นเราเห็นทันที จริง ๆ ไม่มีเหตุผลใดให้ต้องรู้สึกลบ เพราะเราให้สิ่งที่ดี ถ้าเขาไม่อยากได้ก็ไม่เป็นไร แต่เป็นเพราะจิตตัวนี้มันโง่นั่นเองไม่มีอะไรมาก เป็นเครื่องมือวัดอย่างหนึ่งว่ากิเลสเรายังมีอีกเยอะ

ออกเดินทางไปจังหวัดร้อยเอ็ด ไปพักที่บ้านแฟน ระหว่างที่เดินทางมีสติรู้ลมหายใจ กับตามรู้ความคิด กับตามรู้กายในการขับรถอยู่เป็นระยะ ตลอดทาง ไปถึงร้อยเอ็ดเข้านอน