วันที่ 10 ความเพียร

โทรศัพท์มือถือดังตีห้า เพราะตั้งปลุกไว้ ร่างกายไม่อยากลุกเพราะทุกวันตื่นหกโมง เช้า แต่จิตบอกว่าต้องลุก ก็เลยลุกขึ้นนั่งสลึมสลืออยู่ประมาณ 10 นาที แล้วก็ไปล้างหน้า ขึ้นไปเดินจงกรมห้องข้างบนชั้นเจ็ด ซึ่งเป็นห้องที่ญี่ปุ่นซื้อเหมาไว้ทั้งชั้นจึงไม่มีคนอยู่เกือบทั้งชั้น ก่อนหน้านั้นได้ขึ้นไปถูทำความสะอาดไว้เป็นห้องสำหรับภาวนา เป็นชั้นที่เงียบมากเพราะแทบไม่มีคนอยู่เลย ปกติเดินจงกรมจะเอาสติไปรู้สัมผัสระหว่างฝ่าเท้ากับพื้น ซึ่งก็เห็นชัดดี แต่วันนี้เห็นละเอียดขึ้นมาอีกหน่อยว่ามันเป็นความเย็น แล้วก็ได้ลองเอาสติไปรู้ที่ใหม่คือ ช่วงจังหวะการงเข่าตอนก้าวเดิน ตั้งแต่หัวเข่าลงไปถึงข้อท้าว และข้อต่อตรงนิ้ว อันนี้ก็เห็นชัดเจนดี เหมือนกัน เวลาเดินจงกรม ถ้าเห็นอย่างหนึ่งอีกอย่างจะหายไป คือถ้าเห็นลมหายใจ จะไม่เห็นฝ่าเท้า และไม่เห็นขาช่วงล่าง ในทำนองเดียวกัน ถ้าเห็นอีกอันอันอื่น ๆ ก็หายไปหมด จิตมันรับรู้ได้ทีละหนึ่งเท่านั้น แต่มันจะสลับไปมาเร็วมาก