วันที่ 16 แก้ปัญหา

ไม่ได้ตื่นตีห้าเหมือนปกติ เพราะค่อนข้างเพลียจากการเดินทาง สติก็มีผลุบ ๆ โผล่ ๆ เดินทางมาถึงที่ทำงานมาดูงานที่มีปัญหา รู้สึกว่าจะกู้ข้อมูลที่หายไปคืนมาไม่ได้แล้ว ของเราเองไม่เป็นไรเพราะมีแบ็คอัพอยู่พอสมควรแต่ของคนอื่นนิ่สิหายเกลี้ยงเลย หัวหน้าพยายามโทรมาตามเพื่อหาวิธีแก้เพราะเขาคงจะโดนแผนกอื่นเล่นงานหนักเหมือนกัน ส่วนตัวเราเองยอมรับสภาพเพราะเราเองเป็นคนทำมันพังกับมือด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการ ความทุกข์ไม่เกิดขึ้นเมื่อรู้ว่าข้อมูลหรือสิ่งต่าง ๆ เลวร้ายมันค่อนข้างนิ่ง แต่ความทุกข์เล็ก ๆ เกิดขึ้นช่วงที่หัวหน้าเขาพยายามที่จะแก้ไขแล้วเราก็รู้สึกชัดเจนแล้วว่าข้อมูลมันเอามาคืนไม่ได้แล้ว แต่เป็นอย่างนั้นอยู่ไม่กี่ชั่วโมงความรู้สึกนั้นก็หายไป