วันที่ 18 จิตดิ้นพรวดพราด

ตื่นนอนตีห้าเดินจงกรมตามปกติ แล้วก็ลงมาอาบน้ำไปทำงาน สติยังตามไม่ค่อยทันเท่าไรนัก กิเลสยังมีกำลังอยู่มาก อินเตอร์เน็ตที่ห้องสามารถเล่นได้แล้ว ต่อไปศีลของเราคงบริสุทธิ์ ขึ้นอีกขั้นคือการใช้ทรัพยากร ของบริษัทเราถือว่าเป็นการเอาเปรียบบริษัท ถือเป็นการลักทรัพย์อย่างหนึ่ง แต่ก็มีความจำเป็นต้องใช้เรียนภาษาอังกฤษ และดูเว็บธรรมะ สองอย่างนี้เป็นหลัก อย่างอื่นเลิกหมดแล้ว ที่ผ่านมานั่งใช้ที่บริษัทรู้สึกกังวลและรู้สึกผิดมาระยะนึงแล้ว พอต่อโทรศัพท์ได้ ก็เลยซื้อชั่วโมงอินเตอร์เน็ตมาใช้ มีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นเดือนละประมาณห้าร้อยบาท ถือว่าเล็กน้อยมาก เมื่อเทียบกับความดีที่ได้ เมื่อเทียบกับจิตใจที่ได้ขัดเกลาให้บริสุทธิ์ เราต้องระลึกไว้เสมอว่า เล็กน้อยก็ไม่ควรจะผิด

ของที่เคยหยิบติดไม้ติดมือจากบริษัทกลับไปใช้เช่นสายแพรของคอมพิวเตอร์ บังเอิญไปค้นเจอคือ เคยถือไปว่าจะเอาไปต่อวงจรเพื่อเขียนโปรแกรมทดสอบฮาร์ดแวร์ ก็ได้ถือมาคืนไว้ที่บริษัทหมด ต่อนี้ไปของอะไรเล็กน้อยแค่ใหนก็จะไม่หยิบไม่เอามาทำประโยชน์ส่วนตนเด็ดขาด ของที่เคยมีอยู่เช่นโปรโตบอร์ดที่มีอยู่เป็นของมหาวิทยาลัย ยังไม่ได้คืนตั้งแต่ทำชุมนุมอิเล็กทรอนิกส์ (แต่ก่อนไม่ได้ใส่ใจรายระเอียดมากนัก) ก็จะเอาไปคืนให้หมด เสียเงินเท่าไรก็ยอม แต่จะไม่ยอมศีลขาดอีกต่อไป ต้องเด็ดเดี่ยว

ตอนนี้โปรแกรมที่ใช้งานอยู่บนเครื่องถ้าอันไหนเป็นของเถื่อนจะลบทิ้งให้หมดและก็จะไม่ใช้ ถ้าอันไหนจำเป็นต้องใช้จริง ๆ ก็ต้องซื้อแพงก็ต้องซื้อเพราะมันถูกต้อง ด้วยเหตุผลเดียวเท่านั้น อีกเรื่องนึงคือรูปโป๊ที่มีอยู่เต็มเครื่องจะลบทิ้งให้หมด ขอให้เจอ จะลบทิ้งให้หมด เปลืองทั้งพื้นที่ มิหนำซ้ำยังเป็นตัวส่งเสริมกิเลสด้วยซ้ำ ก่อนหน้านี้เคยหวงแหนอยากเก็บมันไว้ แต่ตอนนี้ไม่มีความเสียดายเลย ลบทิ้งได้อย่างสบาย

จิตดิ้นพรวดพราด : จิตนี้เวลาโดนกิเลสเล่นงานแล้วมันดิ้นพรวดพราดน่าดูชม