วันที่ 12 จิตร้องเพลง

ตื่นขึ้นมาตีห้าตรง แต่โดนกิเลสมันหลอกล่อ มันบอกว่าขอเอาหัววางบนหมอนอีกหน่อยไม่หลับหรอกเดี๋ยวหายง่วงค่อยลุก ไม่นานหรอกเดี๋ยวค่อยลุก ปรากฏว่าหลับไปเลย รู้สึกตัวเกือบตีห้าครึ่ง ก็เลยขึ้นไปเดินจงกรม เดินไปเดินมาไม่ค่อยดี ก็เลยนั่งสมาธิ พอนั่ง ๆ ไปรู้สึกอยากเอน ก็เลยเอนหลังนิดนึงไปพิงกำแพง พอพิงไปสักพักนึง มันก็เลยนอน นอนลงบนทางเดินจงกรมนั่นแหละ แล้วก็หลับ.... ตื่นมาอีกที หกโมงสิบนาทีเพราะตั้งโทรศัพท์เตือนไว้จะได้ไม่เกินเวลาเดี๋ยวไปทำงานสาย เป็นแบบนี้มาหลายทีแล้ว ถ้าเราเริ่มต้นไม่ดี สิ่งที่ตามมาจะดูแย่ ๆ ไปหมด แล้วการนั่งสมาธิ ถ้าง่วงนอนอยู่อย่าเอนหลังพิงสิ่งใดเด็ดขาดเพราะมันจะหลับ
ตอนเย็นได้คุยกับหัวหน้าเรื่องการลาบวช หัวหน้าไม่ว่าอะไร และเต็มใจให้ลาสองเดือนตามที่ตั้งใจไว้ หัวหน้าพยายามจะให้ลาแบบไม่หักเงินคือหาวันลาและใช้สิทธิการลาพักร้อนของเรา ซึ่งจะไม่โดนบริษัทหักเงิน สำหรับเราแล้วจะหักก็ไม่เป็นไรเป็นสิ่งที่สมควรแล้วเพราะไม่ได้ทำงาน บริษัทไม่ให้เงินก็ไม่แปลก แต่สิ่งสำคัญคือการจะได้บวช พอรู้วันแน่นอนว่าจะได้บวชแล้วรู้สึกว่าใจมันตื่นเต้นดีใจเหลือเกิน ก่อนหน้านี้ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าจะลาช่วงนี้แต่ยังไม่ได้กำหนดวันที่แน่นอน แต่พอรู้วันแน่นอนขึ้นมารู้สึกดีใจมีกำลังใจแบบบอกไม่ถูก ดูปฏิทินคร่าว ๆ แล้วจะเริ่มลาตั้งแต่วันจันทร์ที่ 7 ธันวาคม 2547 และมาทำงานอีกทีวันจันทร์ที่ 7 กุมภาพันธ์ 2548 ถ้าหากเราเตรียมตัวดี เราอาจจะได้บวชวันที่ 5 ธันวาคม 2547 เพราะเป็นวันอาทิตย์ ส่วนวันเสาร์เอาไว้เดินทางเก็บข้าวของไปวัด ก่อนหน้านั้นคงต้องเดินทางไปวัดบ่อย ๆ เพื่อที่จะไปซักซ้อมพิธีบวชให้คล่องถึงวันจริงจะได้บวชเลย
ก่อนกลับบ้านนั่งเรียนภาษาอังกฤษผ่านเว็บอยู่ พอเรียนใกล้จะเสร็จก็เลยเปิดดูเมลล์ซึ่งเป็นปกติที่เพื่อน ๆ จะส่งรูปโป๊มาให้ตามธรรมเนียมของเด็กยุคสองพัน ก่อนหน้านี้เราดูประจำแหละ แต่มาช่วงหลังเลิกดูก็ปล่อยมันทิ้งไว้ วันนี้เปิดเข้าไปดูก็เห็นเยอะพอสมควร เกิดข้อโต้แย้งระหว่างจิตกับจิตว่าจะทำตามอำนาจกิเลสตัวที่อยากให้เปิดหรือเปล่า ตอนคลิกล็อกอินเข้าไปถ้าให้ดูจิตตอนนั้นอาการคือแปดสิบเปอร์เซ็นต์จะต้องเปิด พอไปอยู่ตรงเมลล์บ็อกกิเลสก็ยังมีเสียงข้างมากอยู่ขณะที่กำลังจะแพ้กิเลสอยู่มะรอมมะร่อ จิตก็เกิดพลิกคำให้การ เปลี่ยนท่าทีขึ้นมาคลิกลบไปทันที พอไปเห็นอยู่ในถังขยะต้องตามไปลบอีกที กิเลสเหลือกำลังอยู่ไม่มากประมาณสิบเปอร์เซ็นต์ เกิดนึกเสียดายอยากจะคลิกเปิดขึ้นมาดู นี่ตรงนี้โอ กาสที่มันจะพลิกมาชนะก็เป็นไปได้ แต่โชคดี สุดท้ายจิตก็สั่งให้คลิกลบทิ้งไปให้หมดเลย พอลบไปแล้วก็จบไม่เห็นมีอะไรไม่ได้เป็นทุกข์รู้สึกว่าเป็นสุขด้วยซ้ำที่เอาชนะกิเลสได้ แต่ถ้าเราดันพลาดนะพอนั่งดูก็จะดูไปจดหมด สุดท้ายพอดูเสร็จก็จะเกิดอาการเศร้าหมองตามมาอีกหลายชั่วโมง เนื่องจากกิเลสมันชนะ แล้วมันก็นั่งหัวเราะเยาะเรา แต่วันนี้เราชนะมันแล้วถึงแม้จะเป็นชัยชนะเล็ก ๆ แต่ก็เป็นกำลังใจในการรบครั้งต่อไป ช่วงหัวค่ำจู่ ๆ จิตก็ร้องเพลง เพลงหนึ่งขึ้นมา เผอิญว่าเราเห็นพอเห็นปุ๊บมันก็หยุดลงทันทีแล้วก็นิ่ง ไม่นานก็ร้องเพลงเดิมอีก พอร้องอีกนิดนึงก็เห็นอีกก็หายอีก ทุกครั้งที่รู้จิตจะหยุด แต่ถ้าไม่รู้ก็คงไม่หยุดคงจะร้องไปจนหมดเหตุ แต่สถานะนี้จำไม่ได้เพราะเป็นช่วงที่ไม่มีตัวรู้ เท่าที่เห็น เพลงที่เริ่มร้องจะร้องที่ประโยคเดิมตำแหน่งเดิม แล้วบ่อยมาก เกิดขึ้นเป็นระยะ ห้ามไม่ได้กำหนดไม่ได้ แต่ถ้ารู้ปุ๊บหยุดทันที ช่วงระหว่างนั้นก็จะมีเรื่องอื่นปน ๆ ผสมกันเข้ามาผลัดกันเข้ามาพอเห็นปุ๊บก็หายไป แต่เพลงจะมาบ่อยกว่าอย่างอื่น คิดว่านี่คือลักษณะการตามดูจิต แต่เป็นอย่างนี้อยู่ได้ไม่นานประมาณชั่วโมงสองชั่วโมงก็หายไปเลย เพลงนั้นหายไป มีอารมณ์เศร้าหมองเพราะแฟน เข้ามาแทน คือเห็นเขาเศร้ามาตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้ยังไม่หาย เราก็เห็นใจ แต่ตัวเองก็ยังเอาไม่รอด ดีหน่อยก็ตรงที่เรารู้ว่าเรากำลังโดนกิเลสเล่นงาน แต่แฟนเราไม่รู้ตัวว่ากำลังโดนกิเลสเล่นงาน ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจมอยู่ใต้ทะเลกิเลส คิดแต่ว่ามันเป็นเพราะเรา เราเป็นสาเหตุ แล้วก็ฟุ้งซ่าน ยิ่งเราไม่พูดก็ยิ่งฟุ้งซ่าน แต่ถ้าเราพูดก็จะกลายเป็นการเริ่มเรื่อง ๆ ใหม่ เราพยายามจะตะเกียกตะกายขึ้นฝั่ง ถ้าเราขึ้นฝั่งได้เราคงมีกำลังพอที่จะมาช่วยแนะนำให้เขาขึ้นตามไป แต่จะให้แนะนำตอนนี้เลยไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าตัวเองว่ายไปถูกทางหรือเปล่า เราไม่รู่ด้วยซ้ำว่าเรากำลังว่ายออกจากฝั่งหรือว่ากำลังว่ายเข้าฝั่ง คงต้งอรอให้เราขึ้นไปยืนบนฝั่ง หรือไม่ก็เห็นฝั่งชัดเจนก่อนจึงจะพอแนะนำได้ ตอนนี้เราโผล่ขึ้นมาอยู่เหนือผิวน้ำแล้ว กำลังว่ายไป แต่เขายังจมอยู่ใต้น้ำ ไอ้เราถ้าจะช่วยตอนนี้อาจจมน้ำตายทั้งคู่ ต้องไปให้ถึงฝั่งก่อนแล้วคอยพายเรือกลับมาแนะนำวิธีและทิศทางการว่ายให้พ้นจากทะเลกิเลสเพราะทะเลแห่งนี้ต้องว่ายด้วยกำลังของตัวเองเท่านั้น ไม่สามารถว่ายแทนกันได้ สักวันเขาคงเข้าใจเรา