วันที่ 15 มนุษย์โลก

นอนหลับไปพักนึงแล้วก็ตื่นขึ้นมาขับรถสลับกันกับพ่อขับรถจนถึงเช้าช่วงขับรถอยู่ง่วงบ้างก็จอดปั๊มน้ำมันยืดเส้นยืดสาย บางทีก็ฝืนขับต่อเป็นความลำบากมาก เห็นรถราบนถนนวิ่งกันก็เกิดสลดสังเวชชีวิตมนุษย์ทำไมเกิดมาต้องลำบากกันขนาดนี้ สุดท้ายแล้วก็ตายทิ้งไปเฉย ๆ ยิ่งพอเข้ามาในตัวกรุงเทพยิ่งเห็นได้ชัดเจนคนเรานี่มันดิ้นรน แล้วก็วุ่นวายกันเสียจริง ๆ ไม่รู้อะไรเป็นอะไร แล้วดิ้นรนกันไปเพื่ออะไรก็ไม่รู้ พอตายแล้วก็ทิ้งทุกอย่างไว้ สิ่งที่ดิ้นรนทำไป โมฆะหมด สิ่งที่ควรทำคือขัดเกลาจิตใจกลับไม่ค่อยทำกัน ทำแต่สิ่งที่ซักวันเราจะทิ้งมันไป ขากลับแวะเข้ามาที่บริษัทเพื่อแก้ไขงานที่มีปัญหาอยู่ปรากฏว่าแก้ไขงานไม่ได้ก็เลยกลับบ้านไปนอนเพราะเพลียมาก